Wtorek, 20 listopada 2018 r.• imieniny: Anatola, Rafała • tydzień: nieparzysty

Licznik wizyt

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDziś2868
mod_vvisit_counterWczoraj544
mod_vvisit_counterW tym tygodniu3862
mod_vvisit_counterW minionym tygodniu2373
mod_vvisit_counterW tym miesiącu11053
mod_vvisit_counterw minionym miesiący18447
mod_vvisit_counterOgółem:425371

Aktualnie: gości 6 połączonych
Twoje IP: 54.90.185.120
Dziś: Lis 19, 2018

Facebook


Historia pszczelarstwa na terenie
Gminy Skrzyszów

 

Powstanie Koła Pszczelarzy w Skrzyszowie datuje się na dzień 29.01.1978 r. Jednym z założycieli i pierwszym prezesem Koła liczącego kilkunastu członków był Pan Dziedzic Bronisław.  Wraz z rozwojem pszczelarstwa na terenie gminy  w 1984 r.  zrzeszało się 110-ciu pszczelarzy i było to na ówczesne czasy prężnie działające stowarzyszenie. W okresie od 1990 roku do 11.02.2007 r. funkcję prezesa Koła sprawował nieprzerwanie Pan Antoni Barnaś, który w pomieszczeniach swojego domu zlokalizował siedzibę koła. Z inicjatywy Prezesa Barnasia w 1998 r. pszczelarze Koła ufundowali i zakupili sztandar. W dniu 11.02.2007 r. na jego miejsce wybrano Prezesem Koła Mieczysława Smagacza, który pełni tę funkcje do chwili obecnej. Dzięki jego staraniom w 2007 r. założono kronikę koła oraz nawiązano kontakt z pszczelarzami – przyjaciółmi z miasteczka Stropkov na Słowacji. W roku 2009 utworzono na terenie Przedszkola w Skrzyszowie mini skansen pszczelarski składający się z kilku uli. Istotnym wydarzeniem w historii koła było wybranie  w 2012 r. jednego z naszych członków  Pana Leszka Bodziocha na Prezesa Pogórskiego Związku Pszczelarzy w Tarnowie.

W 2014 r. podjęto decyzję o powołaniu Stowarzyszenia Koło Pszczelarzy Skrzyszów z siedzibą w Łękawicy działającego przy Kole Pszczelarzy w Skrzyszowie, którego celem jest wszechstronna działalność  w zakresie pszczelarstwa, czuwanie nad prawidłowym jego rozwojem i reprezentowanie interesów pszczelarzy, członków stowarzyszenia. W tym łatwiejszy dostęp do źródeł finansowania realizowanych projektów m.in. z funduszy unijnych i gminnych.

Wielkim sukcesem stowarzyszenia jest wpisanie, w dniu 16.04.2015 r. Miodu Nawłociowego z Gminy Skrzyszów na listę Produktów Tradycyjnych i prawo używania znaku towarowego Produkt Tradycyjny z Małopolski. Udało się to, dzięki współpracy z Lokalną Grupą Działania Zielony Pierścień Tarnowa oraz Kustoszem Muzeum Etnograficznego w Tarnowie Panią Urszulą Gieroń.

Od wielu lat członkowie naszego Koła czynnie uczestniczą w Ogólnopolskim wydarzeniu jakim jest Noc Muzeów organizowanym przez Muzeum Etnograficzne w Tarnowie.

Obecnie Koło Pszczelarzy w Skrzyszowie z siedzibą w Łękawicy liczy 46 członków, którzy posiadających łącznie 504 rodziny pszczele i stale się rozrasta. Pszczelarstwem zajmujemy się na ogół hobbistycznie, to nasza pasja.

Od wielu lat organizujemy i przeprowadzamy prelekcje w szkołach dla dzieci i młodzieży. Podczas zebrań dyskutujemy, wymieniamy się doświadczeniami, uczestniczymy licznie w szkoleniach, sadzimy na terenie naszej gminy drzewa i krzewy miododajne oraz propagujemy zdrowy, ekologiczny styl życia. W trakcie imprez i festynów prowadzimy degustację miodów i promujemy rozwój pszczelarstwa.



W naszej tradycji i kulturze:

 

- sztandar

- kronika

- skansen uli pszczelich

- coroczne otwarcie sezonu Mszą Świętą

- pielgrzymka do Matki Bożej Tuchowskiej w wielki odpust w lipcu każdego roku

- udział w uroczystościach religijnych i patriotycznych

- udział gminnych dożynkach

- wystawy i kiermasze organizowane w Skrzyszowie i na terenie gminy

- wycieczki szkoleniowe

- prelekcje w szkołach, placówkach społecznych i kulturalnych

- okolicznościowe dary ołtarza, świece woskowe, figurki, wieńce

- nasze spotkania zawsze w druga niedzielę miesiąca w budynku Urzędu Gminy w Skrzyszowie

Pszczelarstwo – rzemiosło (pierwotnie rolnicze) zajmujące się hodowlą pszczół, wywodzące się od bartnictwa. Odmiennym pojęciem jest pszczelnictwo, czyli nauka o pszczelarstwie.

Pszczoły utrzymywane są w ulach. Zbiór uli nazywany jest pasieką. W zależności od stosowanej gospodarki pasiecznej rozróżnia się pasieki stacjonarne i pasieki wędrowne. Pasieki wędrowne są przewożone w okresie wiosennym i letnim w miejsca zbierania pożytku i są jednym z podstawowych sposobów zapylania dużych upraw takich roślin jak rzepak czy gryka. Produkują miód także ze spadzi (iglastej, liściastej).

Historia pszczelarstwa

 

  • XXI wiek
    • Pszczelarstwo wkracza do miast, (rok 2012) około 3200 pasiek w Londynie, 400 w Nowym Jorku, 100 w Toronto

Ciekawostki

  • matka pszczela składa dziennie 300 – 3000 jajeczek (poza okresem zimowym), w ciągu roku ok. 130 000, w ciągu swojego życia ok. 500 000;
  • rocznie pszczelarz może przeciętnie pozyskać od jednej rodziny ok. 8–10 kg miodu i ok 1 kg wosku;
  • zapotrzebowanie rodziny pszczelej na pyłek: 20 kg, na miód: 50 kg;

Zasięg lotu zbieraczek nie jest jednakowy. U pszczoły afrykańskiej to 500 m, a u naszych pszczół północnych i włoskich – około 3 km. Najdalej od ula odlatują pszczoły ukraińskie – do 13 km.

Bartnictwo

Józef Łapczyński - Wybieranie barci u Kurpiów (1870)

Bartnictwo – dawna forma pszczelarstwa leśnego, polegająca na chowie pszczół (głównie pszczół leśnych, tzw. "borówek") w specjalnie w tym celu wydrążonych dziuplach drzew, czyli barciach. Szczytowy rozwój tej profesji przypada w Polsce na wiek XVI i XVII, zanikła w wieku XIX. Zbieraniem miodu zajmowali się bartnicy, zwani również bartodziejami. Był to zawód dziedziczny. W Polsce piastowskiej jedynie bartodzieje mieli przywilej dostarczania miodu na dwór książęcy. Posiadali własne cechy, regulujące zwyczaje, rozsądzające spory. Barcie lokowano przeważnie na dębach i sosnach, rzadziej grabach, bukach czy lipach. Barcie wykonywano w miejscach, gdzie pień osiągał metr średnicy lub więcej. Najwięcej barci dziano w sosnach, które musiały rosnąć ok. 120 lat, aby osiągnąć odpowiedni do tego rozmiar.

Bartnicy wspinali się do barci przy pomocy powrozów, tzw. leziw, później drabin. Przed wyjęciem plastrów miodu pszczoły podkurzano przy użyciu fajek bartniczych, naczyń dymnych czy pochodni. Praca bartnika różniła się od pracy pszczelarza, wysoko ustawiona barć jest naturalnym miejscem dla pszczół i bartnik nie musiał troszczyć się o to, by pszczoły nie uciekły.

Barcie leśne przewyższały wydajnością ule, ponieważ pszczoły leśne miały więcej pokarmu w najbliższej okolicy. Ponadto pszczoły wylatujące z pewnej wysokości miały większy zasięg lotu niż pszczoły wylatujące z ula ustawionego na ziemi. Banaszak twierdził, że wydajność ta była większa nawet dwudziestokrotnie.

Najważniejsze rośliny miododajne tamtych czasów to wrzosy i lipy. W późniejszym okresie ważną rolę odgrywały rośliny uprawne i pastewne jak rzepak, łubin czy koniczyna.

Barć kłodowa datowana na rok 1474 w Skansenie Pszczelarskim w Swarzędzu

Wcześniej istniejące, a nie spisane, prawa dla bartników zostały uznane przez króla Kazimierza III Wielkiego i umieszczone w statutach wiślickich w 1347 roku - najstarszej kodyfikacji polskiego prawa. W latach 1750-1800 notowano 20 tys. zajętych przez pszczoły barci na Pomorzu Zachodnim. W Królestwie Kongresowym w 1827 r. było ich 70 tys. Na początku XX wieku Blank-Weissberg odnalazł już tylko nieliczne używane barcie w Puszczy Białowieskiej. Od czasów średniowiecznych bartnicy polscy zrzeszali się w osobnych bractwach bartnych.

W XXI wieku rozpoczęto w Polsce próby reaktywacji bartnictwa przy pomocy bartników sprowadzonych z Baszkortostanu w Nadleśnictwie Spała, w Puszczy Pilickiej koło Tomaszowa Mazowieckiego.

 

 

Pogoda

Reklama

Sponsorzy i darczyńcy

Reklama