Czwartek, 23 listopada 2017 r.• imieniny: Adeli, Klemensa • tydzień: nieparzysty

Licznik wizyt

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDziś89
mod_vvisit_counterWczoraj159
mod_vvisit_counterW tym tygodniu722
mod_vvisit_counterW minionym tygodniu2039
mod_vvisit_counterW tym miesiącu6272
mod_vvisit_counterw minionym miesiący7050
mod_vvisit_counterOgółem:300131

Aktualnie: gości 38 połączonych
Twoje IP: 54.162.241.40
Dziś: Lis 23, 2017

Facebook

Produkty pszczele pozyskiwane


w naszych pasiekach

 

Specjalnością naszych pasiek są miody ze spadzi liściastej oraz z nawłoci.

 

Ponadto miody:

nektarowo – spadziowy

malinowy

mniszkowy

lipowy

akacjowy

wielokwiatowy

nawłociowy

 

Inne produkty z ula:

pierzga

kit pszczeli

wosk

 

 

Miody

 

Miody wyprodukowane przez pszczoły z nektaru zebranego z kwiatów nazywamy nektarowymi, a te ze spadzi, wytwarzanej przez mszyce i czerwce, spadziowymi. Jeśli w okresie zbierania nektaru pszczoły przynoszą do ula także spadź pszczelarz uzyska ze swoich uli miody mieszane: nektarowo – spadziowe lub spadziowo – nektarowe. Miód zrobiony przez pszczoły z nektaru jednej rośliny nazywamy miodem odmianowym. Jeśli powstał z nektaru wielu roślin kwitnących w tym samy okresie nazywany jest wielokwiatowym.

Lecznicze właściwości miodu zależą głównie od tego, z jakich roślin pszczoły zbierały nektar, spadź i pyłek kwiatowy.

 

Miód to siłą i zdrowie

Dzięki dużej zawartości cukru prostego glukozy, którą szybko wchłaniamy, miód jest znakomitym pokarmem dla sportowców i wspaniałą odżywką dla serca. Przy osłabieniu mięśnia sercowego zaleca się codzienne spożycie miodu.

O dobrodziejstwach miodu można przeczytać w zachowanych zapiskach biblijnych i starożytnych notatkach. Miód jako źródło energii i rześkości cenili greccy atleci. Homer określał miód jako „słodką potrawę bogów” , a patron lekarz Hipokrates i jego uczniowie opracowali ponad 300 przepisów na stosowanie miodu jako lekarstwa. Wiedziano już w tedy że miód obniża gorączkę i rozrzedza krew oraz wycisza i uspokaja. Starożytny filozof Demokryt pytany o to jak w dobrym zdrowiu dożyć sędziwego wieku, odpowiadał: „z zewnątrz olej, a od wewnątrz miód”.

Dojrzały miód, poza wrzosowym, wykręcony z zalepionych plastrów jest gęstym płynem. Lany tworzy charakterystyczny stożek. Dobry miód wrzosowy jest galaretowaty i już dwa dni po odwirowaniu nie wylewa się z odkręconego słoika odwróconego do góry dnem.

Miód płynny nazywamy patoką, a po skrystalizowaniu do postaci zestalonej krupcem. Dobry miód powinien się skrystalizować po 3 – 4 miesięcy. Nie dotyczy to miodów akacjowych i spadziowych które mogą pozostać w postaci płynnej nawet 12 miesięcy.

Pszczelarze mają specjalne szafy, w których miód trzymany w temp 40 C nie dłużej niż 48 godzin. W domu miód zespolony można doprowadzić do stanu patoki, trzymając słoik z krupcem w wodzie o temp. 40 C. Wyższa temperatura źle wpływa na wartości odżywcze miodu i powoduje utratę właściwości lecznicze i bakteriobójcze. Z tego powodu herbatę, kawę, przegotowaną wodę czy mleko trzeba ostudzić przed podaniem miodu, inaczej zniszczymy jego cenne właściwości.

 

Miód nektarowo - spadziowy - jest to miód mieszany, powstaje z powstaje z połączenia nektaru z kwiatów różnych roślin ze spadzią, zbierany jest przez pszczoły z obu pożytków jednocześnie. Dzięki temu ma bardzo urozmaicony skład, aromat i bardzo dość dużą wartość odżywczą. Miód ten ma barwę od mocnej herbaty poprzez czerwoną do brązowej - przed skrystalizowaniem, po nim jasnobrązową lub ciemnobrązową. Smak tej odmiany miodu zależy od roślin, z których pozyskiwany był surowiec. Miód ten wykazuje silne działanie antybiotyczne, zwłaszcza jeśli pochodzi z terenów górskich.

Miód ten ma barwę zielonkawą, brązowozieloną. Po skrystalizowaniu staje się jasnobrązowy lub ciemnobrązowy.

Smak miodu zależy od roślin, z których powstał. Zazwyczaj jest łagodny, lekko korzenny.

Miody nektarowo-spadziowe mają silne działanie antybiotyczne, zwłaszcza miody górskie. Polecane są w stanach wyczerpania fizycznego i psychicznego, w chorobach serca, niedokrwistości oraz zaburzeniach trawienia. Miód nektarowo-spadziowy powstaje z połączenia nektaru z kwiatów różnych roślin ze spadzią.

 

Miód malinowy Pochodzi z kwiatów maliny (Rubus idaeus) charakteryzuje się kolorem złocistym, po skrystalizowaniu jaśnieje, prawie śnieżnobiały. Malina kwitnie około 3 tygodnie, a rozpoczyna kwitnienie z końcem maja. Z 1 ha można pozyskać od 40 do 120kg miodu. Zapach miodu miły przypomina zapach kwiatów malin. Podobnie jak miody poprzednie szybko krystalizuje. Miód malinowy działa rozgrzewająco, napotnie, przeciwgorączkowo. Zawarte w tym miodzie kwasy tłuszczowe i betacytosteryny sprawiają, że polecany jest jako lek przeciwmiażdżycowy. Stosowany jest również w schorzeniach górnych dróg oddechowych, przeziębieniach i nieżycie żołądka.

Najliczniejszą grupę związków w miodzie stanowią węglowodany. W największej ilości monosacharydy: glukoza (~34%) i fruktoza (~39%). Istotnym czynnikiem wpływającym na smak miodu są kwasy organiczne. W największej ilości występują kwasy: glukonowy, jabłkowy i cytrynowy. Zasadniczą grupą związków decydującą o smaku i aromacie miodu są olejki eteryczne pochodzące z nektaru. Łącznie z miodu wyodrębniono ponad 50 substancji aromatycznych, wśród których znajdują się wyższe alkohole alifatyczne, aldehydy i ketony a także estry i związki polifenolowe. Barwa miodu uzależniona jest od obecności różnych barwników. Największe znaczenie maja karotenoidy, głównie β-karoten i ksantofil. Zawartość związków azotowych w miodzie jest niewielka. Spośród białek występujących w miodzie ważną rolę biologiczną spełniają enzymy. Pochodzą one głównie z gruczołów ślinowych pszczół. Do najważniejszych należy zaliczyć inwertazę, która powoduje rozpad sacharozy do glukozy i fruktozy, α-amylazę i β-amylazę, prowadzące do przemiany polisacharydów do dekstryn a następnie do cukrów prostych; oksydazę glukozy powodującą utlenianie glukozy do kwasu glukonowego. W reakcji tej powstaje nadtlenek wodoru – związek o właściwościach antyseptycznych. Ponadto miód zawiera pewne ilości mikroelementów: (potas, chlor, fosfor, magnez, wapń, żelazo, mangan, kobalt i inne). W miodzie stwierdzono również występowanie substancji o charakterze hormonalnym. Ważne zadanie spełnia acetylocholina. Miód zawiera także niewielkie ilości witamin – B1, B2, B6, B12, kwas foliowy, kwas pantotenowy i biotynę.

Wartość kaloryczna 100 g miodu waha się w granicach 320–330 kcal. Dominujący udział cukrów prostych – glukozy i fruktozy, decyduje o właściwościach wzmacniających miodu. Cukry te są wchłaniane w układzie pokarmowym bezpośrednio do krwi, gdzie w zależności od potrzeb przetwarzane są w energię lub odkładane w wątrobie w postaci glikogenu. Miód jest cennym produktem odżywczym, zwłaszcza dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną czy umysłową. Obecnie miód wchodzi w skład diety: sportowców, alpinistów, płetwonurków. Cukry proste biorą też udział w detoksykacji, chroniąc w pewnym stopniu przed działaniem zanieczyszczonego środowiska oraz obniżając toksyczne działanie alkoholu, nikotyny i innych używek. Obecna w miodzie acetylocholina obniża ciśnienie i poprawia krążenie krwi, natomiast cholina działa ochronnie na wątrobę oraz zwiększa wydzielanie żółci. Jony metali zawarte w miodzie stymulują produkcję czerwonych ciałek krwi i hemoglobiny. Antybakteryjne właściwości miodu są wynikiem kompleksowego działania kilku czynników. Jednym z nich jest powstający nadtlenek wodoru. Bakteriostatyczne działanie miodu wywołane jest także jego wysokim ciśnieniem osmotycznym, jak również może być to efekt działania olejków eterycznych i flawonoidów, występujących w miodzie w niewielkich ilościach. Miód odznacza się również właściwościami przeciwzapalnymi, odnawiającymi i oczyszczającymi. U dzieci spożycie miodu wzmaga rozwój umysłowy i zwiększa odporność na choroby. Dzieci w wieku 1–4 lat powinny dostawać 7 g (1 łyżeczka) dziennie; dzieci w wieku 5–12 lat powinny spożywać 15–40 g miodu dziennie.

 

Miód Mniszkowy - Należy do bardzo szlachetnych i niekiedy trudny do zdobycia, niektórzy nazywają go miodem majowym, powstaje z nektaru mniszka lekarskiego Teraxacum officinale potocznie zwanego mleczem polnym. Miód Mniszkowy ma jasnożółty kolor, delikatny smak i mocny wyczuwalny aromat podobnie jak kwiaty, działa dobroczynnie na wątrobę i cały układ pokarmowo-trawienny, zalecany jest przy długotrwałym przyjmowaniu leków jako środek osłonowy, miód mniszkowy leczy stany zapalne nie tylko żołądka ale również zapobiega stanom zapalnym wątroby, przewodów i woreczka żółciowego jak również przy niestrawnościach i zaburzeniach pracy nerek.Miód mniszkowy stanowi ponadto cenne uzupełnienie kuracji wspomagającej leczenie schorzeń reumatycznych, niedokrwistości z niedoboru żelaza i stanów wyczerpania psychofizycznego.

 

Miód lipowy w stanie płynnym ma barwę od zielonkawożółtej do jasno bursztynowej. Po skrystalizowaniu od białożółtej do złocistożółtej. W wyniku krystalizacji przyjmuje postać drobnoziarnistą, niekiedy kupkowatą. W smaku jest słodki, dość ostry, często z gorzkawym lekko miętowym posmakiem. Miód lipowy ze względu na różnorodność zawartych w nim składników oraz korzystne cechy organoleptyczne znajduje szerokie zastosowanie zarówno w odżywianiu, jak i w lecznictwie. Miód lipowy jest bogaty w enzymy, odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną – wartości inhibinowe 4 i 5.

Miód akacjowy W stanie płynnym miód ma barwę jasnosłomkową do zielonkawej. Czasami bywa nawet bezbarwny, uważany jest za najjaśniejszy ze wszystkich miodów. Pod względem barwy i konsystencji przypomina syrop cukrowy. Po skrystalizowaniu przyjmuje zabarwienie od białego do słomkowego. Z uwagi na wysoką zawartość fruktozy bardzo wolno krystalizuje. W smaku jest bardzo słodki (również ze względu na dużą zawartość fruktozy, która jest cukrem o stopniu słodyczy w odniesieniu do sacharozy równym 1,7), lekko mdły. Odznacza się delikatnym, lekko mdłym aromatem kwiatów akacji. Ze względu na delikatny smak i aromat oraz długo utrzymywany stan patoki jest popularnym środkiem słodzącym do wielu potraw, napojów, a zwłaszcza do deserów. Dojrzały miód akacjowy charakteryzuje się wyższą zawartością sacharozy niż inne miody nektarowe . Z tego względu norma ogranicza jej zawartość, łącznie z melecytozą, do 11% (od czerwca do końca września). Typowa dla miodu akacjowego jest bardzo niska zawartość związków mineralnych. Miód akacjowy należy do miodów bogatych we fruktozę, stąd jego przydatność dla chorych z lekkimi (nie insulinowymi) postaciami cukrzycy. Jako produkt bogaty w cukry proste, łatwo przyswajalne przez organizm, jest cenną odżywką regeneracyjną w stanach zmęczenia fizycznego i umysłowego. Miód akacjowy odznacza się niską aktywnością antybiotyczną - wartości inhibinowe dla próbek miodu akacjowego mieszczą się w granicach 0-3.

Miód wielokwiatowy może mieć różną barwę, od jasnokremowej do herbacianej.

Po skrystalizowaniu ma zabarwienie od jasnożółtego lub jasnoszarego do jasnobrązowego.

Zapach miodu wielokwiatowego jest raczej silny, podobny do zapachu wosku pszczelego.

W smaku jest bardzo zróżnicowany, zależnie od składu nektaru, słodki, łagodny do ostrego z posmakiem gorzkawym. Miód z wiosennych roślin w stanie płynnym jest jasny, ma przyjemny delikatny zapach kwiatowy i łagodny smak. Natomiast miód pochodzący z nektaru kwiatów letnich jest znacznie ciemniejszy oraz odznacza się zdecydowanym smakiem i zapachem. Miód wielokwiatowy pod względem składu chemicznego cechuje duża różnorodność. Szczególnie dużą zawartością cukrów prostych odznacza się miód wielokwiatowy z kwiatów wiosennych. Natomiast miody pochodzące z pełni lata i późniejsze są bogatsze w enzymy, biopierwiastki i związki o działaniu przeciwdrobnoustrojowym. Aktywność antybiotyczna miodu wielokwiatowego jest dość niska. Badania przeprowadzone w Oddziale Pszczelnictwa w Puławach wskazują na niską aktywność inhibinową próbek miodu wiosennego i średnią aktywność dla próbek pochodzących z miesięcy letnich (wartości inhibinowe kształtowały się w granicach 0-3).

Miód nawłociowy jest stosunkowo nową i rzadką odmianą miodu w Polsce. Pszczoły wytwarzają go z nektaru nawłoci potocznie zwanej mimozą. Wysokie, chwiejące się na wietrze łany nawłoci kwitną złociście przez całe lato aż do późnej jesieni - właściwie do pierwszych przymrozków. Ze względu na porę roku, w której kwitnie nawłoć (przełom sierpnia i września), miód ten jest dosyć trudny do uzyskania. W tym czasie pszczoły z reguły już się szykują do zimy - a większość pszczelarzy przygotowuje swoje rodziny pszczele do zimowli. Pszczelarze, którzy chcą pozyskać miód nawłociowy muszą zadbać o późne zakarmienie pszczół na zimę.

Miód nawłociowy charakteryzuje się jasnożółtą barwą - bywa słomkowożółty lub piękny jasnobursztynowy. W smaku jest słodki, ale wyczuwa się w nim charakterystyczną, subtelną kwaśnawo-gorzkawą lub cytrynową nutę. Pachnie bardzo przyjemnie. Dla zachowania jak najdłuższego aromatu należy pamiętać o zamykaniu słoika. Każdy miód bardzo łatwo przechodzi innymi zapachami. Miód nawłociowy dość szybko krystalizuje, tworząc apetyczny krem, który daje się łatwo rozsmarować na pieczywie. Doskonale nadaje się do kremowania. Miód nawłociowy jest pozyskiwany z nektaru nawłoci pospolitej, rośliny kwitnącej przez całe lato aż do późnej jesieni.

Stosowany w infekcjach górnych dróg oddechowych, nerek i dróg żółciowych.

Dzięki dużej zawartości kwertycyny i rutyny poprawia ukrwienie żył kończyn dolnych.

Pierzga

Jest to pyłek kwiatowy w postaci obnóży złożony przez pszczołę zbieraczkę do komórki plastra i zmieszany przez pszczołę ulową z wydzieliną gruczołów ślinowych i miodem, a następnie ubity w celu zabezpieczenia go przed dostępem powietrza, zalany do pełna miodem i zasklepiony woskiem. W warunkach beztlenowych mieszanina pyłku, miodu i śliny pszczół ulega fermentacji mlekowej, dzięki której pierzga jest zakonserwowana i łatwo strawna.

Pszczoły chętniej korzystają z pierzgi niż z surowego pyłku. Zapas pierzgi w ulu jest zakonserwowanym, niezastąpionym pokarmem białkowo-witaminowym pszczół o dużej koncentracji minerałów i składników biotycznych. Procesy zachodzące w pierzdze są podobne jak w kiszeniu kapusty czy ogórków. Podwyższona zawartość węglowodanów i kwasu mlekowego zapobiega rozwojowi pleśni i bakterii gnilnych. Dzięki temu produkt ten może być długo przechowywany w ulu jak i poza nim. Zużycie pierzgi przez rodzinę pszczelą wynosi od 15 do 45 kg. rocznie. Znaczną jej część zużywają 3-6 tygodniowe pszczoły karmicielki do produkcji mleczka pszczelego i karmienia larw.

Skład chemiczny pierzgi ma istotny wpływ na jakość pokarmową mleczka pszczelego, a tym samym rozwój rodziny pszczelej. Stwierdzono, że niedobór pierzgi powoduje w dużym stopniu zmniejszenie odporności pszczół na niektóre choroby. Pszczoły odżywiane pierzgą żyją dłużej od odżywianych pyłkiem. Od pierzgi zależy więc rozwój i długość życia pszczół, ich zdolność do pracy i odporność na choroby. Z larw odżywianych pierzgą wykluwają się zdrowe i dobrze rozwinięte osobniki, żyjące nawet dwa razy dłużej w porównaniu ze źle karmionymi.

Pierzga ma podobne właściwości jak pyłek, ale ma korzystniejsze oddziaływanie na organizm pszczół, ponieważ jest mieszaniną pyłków z różnych roślin. Wykazuje podobnie jak pyłek działanie bakteriostatyczne i bakteriobójcze.

Pyłek nagromadzony w plastrach już po 5 dniach traci zdolność kiełkowania na skutek fermentacji mlekowej. Pod wpływem enzymów zawartych w ślinie pszczół oraz pewnych bakterii w pierzdze zachodzą przemiany chemiczne zawartych tam węglowodanów, białek i tłuszczów. Po paru tygodniach przechowywana w ulu pierzga ulega znacznej przemianie w porównaniu ze świeżym pyłkiem.

Pierzga zawiera około 12% mniej białka, tłuszczu o 66%, wzrasta natomiast ilość cukrów o 60% i innych składników o około 23%. W pierzdze występuje dużo kwasu mlekowego - 3,1%, oraz więcej jest witaminy K. Inna jest też zawartość jakościowo-ilościowa enzymów, ponieważ wzrasta ilość enzymów pochodzenia zwierzęcego, przekazanych przez pszczołę. W pierzdze jest znacznie większa ilość peptydów oraz wolnych aminokwasów i dlatego białko pierzgi jest bardziej aktywne biologicznie i znacznie łatwiej przyswajalne.

Pozyskiwanie pierzgi w dużych ilościach jest trudne ze względów technicznych, dlatego też preparaty odżywcze i lecznicze sporządza się z pyłku lub sztucznie sporządzonej z niego pierzgi.

Ze względu na proporcje poszczególnych składników pierzgi, stanowi ona doskonałą odżywkę uzupełniającą monotonne odżywianie się współczesnego człowieka. Działa wielokierunkowo wzmacniając organizm i przywracając jego prawidłowe funkcjonowanie. Wskutek zawartości w swym składzie wszystkich niezbędnych aminokwasów, pyłek, a szczególnie pierzga, ilością wielokrotnie przewyższa tak cenne produkty białka zwierzęcego, jakimi są mięso wołowe czy wieprzowe.

Pierzga wspomaga leczenie wielu chorób:

 

Działa wzmacniająco i regenerująco:

• w okresie rekonwalescencji,

• po przebytych zabiegach operacyjnych, w stanach pozawałowych,

• w spadku odporności,

• w stanach chronicznego zmęczenia,

• w niedoborach witamin i składników mineralnych, zapobiegawczo i leczniczo w anemi

Wzmacnia układ nerwowy:

• w stanach depresyjnych,

• w stanach przemęczenia psychicznego,

• przy intensywnym wysiłku umysłowym.

Reguluje funkcjonowanie układu trawiennego:

• w chorobie wrzodowej,

• przy obstrukcjach i biegunkach.

Działa ochronnie i odtruwająco:

• w chorobach wątroby - wirusowe zapalenie wątroby.

Jak wynika ze składu chemicznego pyłku i pierzgi, zawierają one szeroki i bogaty asortyment składników, dzięki czemu są wspaniałym pokarmem odżywczym, regulatorem działania organów ustroju, katalizatorem i stymulatorem dla gruczołów dokrewnych. Przyspieszają odbudowę wszystkich komórek organizmu. Zapobiegają powstawaniu wielu schorzeń takich, które są wynikiem braku składników w pokarmach. Ponadto są odtrutką na różne fermenty powstałe w organizmie, działają antybakteryjnie i niwelują skutki uboczne po kuracjach antybiotykowych. Można zatem powiedzieć, że pyłek kwiatowy i pierzga mogą zapobiec brakom naszego organizmu wynikłym na skutek niewłaściwego odżywiania.

Kit pszczeli, propolis – lepka substancja żywiczna powstająca z żywic roślinnych zebranych przez pszczoły z pączków i młodych pędów topoli, brzozy, świerku, kasztanowca i innych drzew oraz roślin zielonych. Kit służy pszczołom głównie jako materiał uszczelniający i dezynfekujący. Powlekają nim wgłębienia, uszkodzenia i szpary w ścianach ula, regulują szerokość wylotka na zimę. Pokrywają też nim („mumifikują“ – w celu zapobieżenia ich rozkładowi) ciała martwych szkodników, które wtargnęły do ula (ryjówki, myszy), a których, ze względu na rozmiary, nie są w stanie usunąć na zewnątrz.

Skład i właściwości

Kit pszczeli dobrze rozpuszcza się w alkoholach, acetonie i chloroformie. Nie jest prawie wcale rozpuszczalny w wodzie. Jest dużo twardszy i odporniejszy na temperaturę niż wosk (mięknie powyżej 36 °C).

W kicie pszczelim w zależności od jego pochodzenia znajduje się:

• 50–55% żywicy;

• 30–40% wosku roślinnego i wosku pszczelego;

• 5–10% olejków eterycznych;

• białka (pyłek);

• mikroelementy (Cu, Si, Mg, Mn, Zn);

• witaminy z grupy E, H, P i B.

Barwa propolisu zależy od gatunku rośliny, z której jest zbierany:

• topola – brązowy

• brzoza – czarny

• olsza – żółty.

Propolis wykazuje silne działanie bakteriobójcze. Ta właściwość znalazła zastosowanie w lecznictwie. Kit pszczeli przyśpiesza procesy gojenia i regeneracji tkanek, jest skuteczny również w przypadku oparzeń. Ponadto może być używany przy przeziębieniu, paradontozie i chorobach układu pokarmowego (tylko pod kontrolą lekarza).

Firmy farmaceutyczne produkują obecnie wiele parafarmaceutyków opartych na propolisie. Stosuje się go głównie pod postacią 3% lub 5% maści, tabletek lub roztworu alkoholowego. Preparaty te w niektórych przypadkach mogą powodować objawy nadwrażliwości lub odczyny alergiczne.

Po roku przechowywania kit pszczeli traci częściowo swoją aktywność biologiczną, po dwóch latach nie wykazuje jej prawie wcale.

Historia

Propolis był znany kapłanom egipskim już tysiące lat przed naszą erą. Stosowali go starożytni Persowie i Grecy. Arystoteles używał kitu pszczelego przy opatrywaniu ran i leczeniu chorób skóry. W pierwszym stuleciu przed naszą erą pisał o nim Wergiliusz. Kit pszczeli stosowano do dezynfekcji ran w okresie drugiej wojny burskiej w południowej Afryce ok. roku 1900. Współcześnie preparaty oparte na kicie pszczelim są produkowane przez wiele firm jako tzw. parafarmaceutyki.

Wosk pszczeli, zwany czasami żółtym (łac. Cera flava), jest substancją wydzielaną przez pszczoły, która służy im do budowania plastrów w ulu.

Wosk produkowany jest przez gruczoły woskowe znajdujące się na spodniej części odwłoka pszczoły robotnicy. Produkcja wosku zależy od jej wieku. Największa jest w trzecim tygodniu życia pszczoły.

W temperaturze pokojowej jest ciałem stałym. Topi się przy 62-72 °C (w zależności od składu). Wydzielony na powierzchni odwłoka pszczoły ma barwę białawą i jest nieco przezroczysty. Ciemniejsze zabarwienie wosku plastra spowodowane jest domieszką kitu pszczelego oraz zanieczyszczeniami. W miarę upływu czasu wosk w plastrze zmienia barwę na ciemnożółtą a nawet ciemnobrązową.

W przemyśle spożywczym posiada oznaczenie E-901.

Syntetyczny wosk pszczeli jest wysoce rafinowanym produktem ropy naftowej.

Skład chemiczny

Mieszanina kwasów organicznych, hydroksykwasów, alkoholi jednohydroksylowych i dwuhydroksylowych, estrów i węglowodorów (alkan hentriakontan stanowi ok. 8-9% wosku pszczelego). W zależności od uwarunkowań genetycznych rodziny pszczelej oraz czynników środowiskowych skład może się nieco zmieniać. W wosku występują między innymi kwas palmitynowy, cerotynowy, melisowy, cerylowy, mirycylowy oraz estry kwasu octowego i walerianowego.

Historia

Pytanie o pochodzenie wosku w siedzibach pszczoły miodnej zajmowało filozofów i naukowców od tysiącleci. Arystoteles przypuszczał, że wosk pochodzi z kwiatów. To przekonanie przetrwało aż do renesansu. W roku 1744 pojawiła się wzmianka o tym, że pszczoły same produkują wosk (H. C. Hornbostel). Dopiero po upływie prawie 50 lat informacje te zostały potwierdzone (J. Hinter), a w roku 1812 szwajcarski pszczelarz François Huber opublikował swoje spostrzeżenia na ten temat. Sposób, w jaki pszczoły wydzielają wosk, został dokładniej opisany w roku 1912 (L. Dreyling).

Zastosowanie

Wosk pszczeli stosowany jest:

• do produkcji węzy pszczelej,

• do produkcji świec, które zapalone pachną miodem; świece woskowe są ważnym elementem liturgii kościołów wielu wyznań,

• do produkcji środków czystości typu pasty, nabłyszczacze,

• do pielęgnacji dredów,

• jako środek polerski w produkcji cukierniczej i farmaceutycznej,

• wybielony na słońcu lub za pomocą substancji chemicznych wosk pszczeli nosi nazwę wosku białego (łac. Cera alba) i jest stosowany np. do produkcji kosmetyków

 

Pogoda

Reklama

Sponsorzy i darczyńcy

Reklama